Na een (heel) lange afwezigheid een kort nieuw bericht. Vandaag heb ik mezelf aangemeld voor Twitter, ding #zo-veel-en-twintig voor een 23dingenpionier zoals ik. Ga me er wat meer in verdiepen komende tijd, ben benieuwd.

Aan het eind van het 23 dingenpad is het nu tijd voor een terugblik. Ik pak mijn rugzakje uit en kijk wat er onderweg in is gekomen. Wil je weten hoe ik het 23dingenprogramma heb ervaren, blader dan terug op dit weblog naar ding #1.

Terugblik: puntje voor puntje
Mijn favoriete dingen: plaatjes bewerken, gewoon omdat ik spelen  met beeld leuk vind, werken met weblogs omdat dat heel simpel en snel inzetbaar is, werken met RSS-feeds omdat dat ongelooflijk handig en tijdbesparend is en kennismaken met sociale netwerken zoals bibliotheek20.ning zodat ik snel zie wat er zoal speelt in de bibliotheekwereld.

Vooraf vast niet als doel gesteld, maar een van de leukste resultaten van 23 dingen vind ik het bijzondere contact met collega’s tijdens het programma. Collega’s die veel digitaler en actiever waren van wie je dat niet verwacht had en contact met collega’s waarmee je dat anders nooit had. We hebben echt wat samen gedaan, helemaal volgens het motto van web2.0: samen doen!
Voor onze bibliotheek heeft het direct al resultaten gebracht: meer manieren om je publiek te bereiken en een breder beeld van wat nu en waarschijnlijk ook in de toekomst speelt op digitaal (bibliotheek)gebied.

Postief aan het programma: een goede manier voor digibeten, digitalen en alles wat daar tussen zit om al doende kennis te maken met web2.0, na te denken hoe alles inpasbaar is in je bibliotheek en dat dan ook vooral meteen te doen!

Verbeterpunt
TIJD!! 23 dingen konden we in werktijd doen, maar het gewone werk bleef wel liggen. Als je niet zoveel uur werkt is dat niet realistisch. Resultaat: ik heb 23dingen vooral in eigen tijd gedaan, lekker met mijn laptopje op de bank. Vond ik helemaal niet erg, maar voor starters met het 23dingenprogramma is dit een punt om goed over na te denken.

Mijn eigen mening heb ik in dit weblog al vaak genoeg gespuid: ik vind het een geweldig programma, heb er heel veel van geleerd: een rugzakje vol 23dingen en ik hoop dat gevoel vast te kunnen houden, misschien van tijd tot tijd een up-date?

Een belangrijke vraag: hoe ziet de toekomst van de bibliotheek eruit, nu deze het verstrekken van informatie gaat delen met gebruikers. Duidelijk is dat bibliotheken mee moeten met ontwikkelingen op het web2.0 om niet die slag te verliezen. Een 2.0-bibliotheek is overal te vinden op het web.
Tussen alle jubelende verhalen, posts, blogposts, youtubefilmpjes, etc. die ik over dit onderwerp heb gelezen en gezien wil ik toch een kleine kanttekening plaatsen. De inleiding van het eindstuk waarmee Denis de Bruyne   zijn graduaat in de bibliotheek-, documentatie- en informatiekunde heeft behaald geeft ‘t goed weer, lees het citaat van de eerste alinea:
“De openbare bibliotheek is niet meer of niet minder dan een restaurant. Elke bibliothecaris kan beschikken over dezelfde ingrediënten: boeken, audiovisuele materialen, informatieve dienstverlening. Ieder voor zich maakt daar een mix van, legt accenten. Sommigen beperken zich tot de uitleenfunctie, anderen gaan verder en besteden ook aandacht aan de omkadering, het feel-good-principe”
Dit is helemaal waar, wat iedere bibliotheek met zijn ‘ingrediënten’ doet is weer heel verschillend. Sommige zijn al heel ver op weg naar bibliotheek 2.0, andere moeten nog beginnen.
In alle informatie heb ik één persoon gemist: onze ‘oude, vertrouwde’ bibliotheekklant. Laten we die niet vergeten, de klant die gewoon nog naar de bibliotheek komt om zijn boeken te ruilen, die wil weten of wij nog een goede schrijver in dat genre weten, en die het gewoon gezellig vindt om een praatje te maken.
In al het web2.0 geweld, neem ik het risico om voor ouderwets of behoudend te worden versleten om hierover te schrijven. Natuurlijk gaan we mee op het web2.0-pad, en met veel plezier en een open ‘mind’. Maar onze ‘oude’ klanten hebben ook recht op een feel-good gevoel in de bibliotheek, ofwel: ga voor vernieuwing maar behoud het goede..nl. de makkelijk aanspreekbare bibliotheekmedewerker.
“Natuurlijk”, denkt iedere lezer, maar waarom heb ik het dan nog nergens gelezen?

Als voorlaatste ding een duidelijk bibliotheek gerelateerd onderwerp. Ik kan daar -vind ik- redelijk objectief naar kijken, want ik ben geen bibliothecaris van huis uit, vóór mijn bibliotheek’carrierre’ was ik er vooral klant. Ik heb de verschillende catalogi bekeken. Vooral de aquabrowser van my discoveries vind ik erg mooi en plezierig om mee te zoeken. Een tijd geleden hadden wij in ons systeem naast de gewone zoekmogelijkheden: schrijver- titel- onderwerp ook een aquabrowser.
Wanneer je precies wist wat je zocht had je ’m niet nodig. Wanneer je niet precies wist wat de zoekterm was, kon je met de aquabrowser vaak een heel eind komen, of verrassende dingen tegenkomen!
Jammer dat die aquabrowser wegens technische problemen ineens uit het systeem verdwenen was. De mogelijkheid die my discoveries iedereen, ook niet-bibliotheekleden biedt om te taggen maakt dat associaties vinden met de aquabrowser een grotere kans maakt. Of je precies vindt wat je zoekt is de vraag. Ik kan me voorstellen dat door een groot aantal associaties je zoveel ‘hits’ krijgt dat je op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer ziet.

Ik heb gezocht op twee boeken in worldcat en in de aquabrowser van de OBA:
Allereerst het eerste boekje dat ik als kind gelezen heb dat een onuitwisbare indruk op me heeft gemaakt: “Oom Pindar krijgt buren” van Elisabeth Enright (uit 1965) . Ik zou dat heel graag nog eens willen lezen.
In alle twee de catalogi vond ik het zonder problemen. Via Worldcat zag ik dat het in 4 bibliotheken aanwezig is. Als je je postcode invoert geeft Worldcat keurig de 4 bibliotheken met het aantal kilometers vanuit Gouda naar die betreffende bibliotheek. Helaas geen beschrijving of meer info want het is zo lang geleden dat ik het gelezen heb, dat ik het niet meer weet, alleen dat het een avontuurlijk boek was!
In de aquabrowser van de OBA heb ik dus  de tag ‘avontuur’  toegevoegd aan dit boekje via de cursusaccount, én een RSSfeed gezet in mijn netvibes van nieuwe items in de zoekvraag hiernaar.
De tweede zoekactie was het boek dat ik nu aan het lezen ben: “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafón. Bij Worldcat vond ik naast (wat meer) bibliotheken die het boek in bezit hebben helaas geen recensies en een heel magere algemene informatie.
Bij de aquabrowser van de OBA vond ik bij de eerste treffer ook een luisterfragment en de mogelijkheid om het daisyromboek te downloaden: “Beluister een fragment:
Download dit Daisy-luisterboek. Alleen voor leden van de bibliotheek met een leesbeperking. Dit is een proefproject, geen garanties voor feilloze werking.” De mogelijkheid is al hartstikke mooi natuurlijk! Ook via de aquabrowser is info over het boek te vinden via de meer-over-media-info.
Als ik zoek op één van de tags van “Schaduw van de wind” : “Barcelona” krijg ik 3.524 hits. Iets gerichter zoeken dus!

Conclusie: ik vind de aquabrowser heel fijn zoeken, omdat je meer mogelijkheden hebt, het onverwachte element ligt me wel. Worldcat is mooi als je precies weet wat je zoekt. Het mooist zou het zijn als beide naast elkaar kunnen bestaan, net als in ons oude systeem. Alle web 2.0 mogelijkheden RSS, taggen, mededelingen, vragen, recencies, koppelingen naar andere web2.0 sites  etc. kunnen op termijn toch wel in allebei de systemen worden ingevoegd.

Het klinkt vreemd, maar ik luister thuis bijna nooit naar muziek, heb geen radio aan, cd of dvd op, heb zelfs mijn Ipod nog bijna nooit gebruikt. Nu staat er toevallig wel een cd op omdat ik cd’s moet uitzoeken, maar ik heb ‘m net zacht gezet omdat ik me eraan erger tijdens het typen. Ik maak liever zelf muziek!
Toch wil ik me ook in dit ‘ding’ storten, ik heb gelijk een nieuwe account gemaakt, huppetee, je wordt een stuk makkelijker zo aan het eind van 23 nieuwe digitale uitdagingen, maar…
last FM viel me tegen, omdat, áls ik naar muziek wil luisteren het meestal van de soort is die we met ons orkestje speelden en muziek uit Oost en Zuid Europa ligt vaak niet makkelijk in onze Westerse oren. Dat is gelijk het manco van een ’sociale’ web 2.0 site. Wat oneerbiedig gezegd de ‘massa’ mooi vindt is uitgebreid getagd, beschreven etc. Heb je een afwijkende belangstelling, dan is er weinig tot niets te vinden en zul jezelf degene moeten zijn die informatie daarover levert. Ik heb dit ‘ding’ bekeken, beluisterd en onderzocht. Ik weet wat er mee kan en daar wil ik het voorlopig bij houden. Toepassingen voor de (onze) bibliotheek kan ik zo gauw niet verzinnen.

Rob geeft in onderstaande reactie op het vorige bericht een tip: Google Talk.
Dit kun je toevoegen aan je blog/ website zodat bezoekers van je site ook direct met je kunnen chatten (als je online bent). Het is mij nog niet gelukt de code van Google Talk in mijn weblog te zetten. De code wordt waarschijnlijk als onveilig gezien door WordPress en verwijderd als ik op wil slaan. Is het iemand anders al wel gelukt of heeft iemand nog een tip?

               
Ik ben nog een beetje blijven hangen in de social networks, ben aan het rondkijken in de 23dingen.ning, de bibliotheek20.ning, en heb me zowaar aangemeld op Hyves. Hier troef ik mijn zoon weer af:
ik: “zit jij niet op Hyves?”, zoon: “húh? nee waarom?”, ik: “nou, bijvoorbeeld omdat veel van je vrienden er wel op zitten.” één van je vrienden heeft zich zelfs aangemeld als een hyvesvriendje van mij…”
Of zoonlief dat nou zo leuk vindt…
Maar terug naar 23dingen: om al die nings (ningen?) forums, hyves enzo bij te houden heb je heel veel armpjes nodig en ik heb er, als digitaal spinnetje op het web, maar 8. Hoe doen al die internetgoeroes dat? Rss kan toch niet alleen de oplossing zijn, het is niet alleen zien dat er nieuwe post is, maar ook inlezen, schrijven, reageren, weer wachten op een nieuwe reactie etc en dat voor ‘tig’ sites. Ik neem mijn petje er voor af, en blijf een beetje aan de rand van mijn webje.

Wat ding #20 betreft: Instant Messaging is mij wel bekend, ik ’msn’ wel eens, en google-chat vind ik ook heel handig omdat je direct in je e-mailbox kunt zien wie er online is. Dat laatste is nog niet de oplossing voor mijn probleempje: als ik wil chatten, liggen de meeste collega’s al op één oor. Alleen Rob ben ik ’s avonds (’s nachts) nog wel eens digitaal tegengekomen, en medekrakers natuurlijk. Ook Rob’s hulp met rss instellen voor onze website (was ik erg blij mee..) ging eerst via Google-chat. Daarna toch maar de telefoon erbij gepakt omdat dat nóg directer is.
Dat geeft gelijk een beetje het verschil in communicatievormen aan, hieronder weergegeven voor de leeftijdgroep van mijn zoon:

• post: ’snailmail’ ,  noodzakelijk voor (saai) zakelijk verkeer, maar niet meer in gebruik voor onderlinge berichtjes
• e-mail: voor de jeugd ook al ’snailmail’, het duurt te lang voordat ze antwoord krijgen! Ze moeten er op wachten en willen het nú!
• IM (chat) komt al meer in de buurt bij wat bij jongeren willen: direct antwoord. Voordeel is dat je het naast je huiswerk open kunt laten staan en twee vliegen in één klap vangt: leren én op de hoogte blijven van het laatste nieuws.
• Als laatste de telefoon: nog directer omdat je niet hoeft te typen, maar de meeste mensen kunnen telefoneren slecht combineren met bijvoorbeeld huiswerk leren.
• Direct contact is natuurlijk het allerleukste, maar niet altijd handig en vooral niet efficient. En efficient gaan 17-jarigen zeker om met hun tijd, als ze 3 dingen tegelijk kunnen doen, zullen ze het niet laten.

Ervaring met social networks heb ik zelf niet. Toch zie ik ze veel in mijn directe omgeving. Mijn zoon speelt  World of Warcraft en smeedt plannetjes met medespelers over de hele wereld om in die virtuele wereld verder te komen. Mijn dochter haar ‘prins’ zat op een digitaal wit paard, ze leerder hem kennen via een dating site ( heel gewoon in haar vriendenkring) en ze zijn er niet minder gelukkig om. Toch voel ik mezelf nog niet echt thuis in een social network. Ik hyve, of ’schoolbank’ niet. Ik heb me wel aangemeld voor bibliotheek 2.0.ning, omdat ik daar info en meningen van vakgenoten kan lezen. Er staan leuke discussies op, maar ik heb er voorlopig alleen rondgekeken. Om zoiets als bibliotheek20.ning  levensvatbaar te houden heb je een heel actieve gebruikersgroep nodig. De ervaring leert blijkbaar dat er na verloop van tijd veel gebruikers afvallen als het nieuwtje er een beetje af is.  Zoals Daglaoui schrijft: een lid moet zich betrokken (blijven) voelen bij de groep. De kunst is om een community te starten/ onderhouden die leden aan zich kan binden. Het zal nog een klus zijn iets dergelijks voor klanten van de bibliotheek te beginnen, ik kan zo gauw niet iets bedenken!

Ik had al een tijdje een account op librarything, om eens te kijken hoe het werkt. Veel boeken stonden er nog niet op, drie welgeteld, het was meer voor de proef. Nu ding #18 aan de beurt is heb ik er wat meer tijd ingestoken.
Het leuke van librarything vind ik niet: het aan anderen laten zien wat je leest, maar het terughalen wat je al gelezen hebt. Titels en schrijvers onthoud ik niet zo goed, wél de inhoud van het boek. Toen ik keek wat andere lezers met ‘mijn’ boeken nog meer lazen, kwam ik een aantal titels tegen die ik toch ook gelezen had: Het óh-ja gevoel. Op die manier is het aanpassen van je eigen librarything-bibliotheek een eitje. Erg ver ben ik nog niet gekomen met mijn eigen bibliotheek, maar ik ga wel, als ik een nieuwe titel zoek om te lezen, voortaan eerst op librarythings kijken.
Grote kans dat ik een titel vind die past in mijn biblioheek.

Gelezen in Biebwatch 58: 

“Google: presentaties maken
Behalve online tekstverwerking en spreadsheets, biedt Google Docs ook de mogelijkheid online powerpoint-achtige presentaties te maken en daar met anderen samen aan te werken. Bestaande powerpoints kunnen daarin worden geïmporteerd.
Lees bij Bibliotech“
Dit weten wij natuurlijk allang. Zie de ‘nachtkrakers‘ nog maar een keertje. Toch weer leuk om te zien dat we in ons vakgebied soms best wel een beetje voorlopers zijn op digitale gebieden.